Τα Μηναία
ΤΗ ΙΖ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
Μνήμη τού Αγίου Προφήτου Δανιήλ, καί τών Αγίων τριών Παίδων, Ανανίου, Αζαρίου, Μισαήλ, καί τού εν Αγίοις Πατρός ημών Διονυσίου τού νέου, Αρχιεπισκόπου Αιγίνης τού θαυματουργού, τού εκ τής νήσου Ζακύνθου.
ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ
Εις τό, Κύριε εκέκραξα, ιστώμεν Στίχους ι' καί ψάλλομεν Στιχηρά Προσόμοια τού Προφήτου.
Ήχος δ'
Ως γενναίον εν Μάρτυσιν
Ο λαμπρότατος ήλιος, Προφητών ο περίδοξος, ευφημείσθω σήμερον θείοις άσμασι, τών χαρισμάτων τού Πνεύματος, θείον ενδιαίτημα, η αείρυτος πηγή, η διόπτρα τού Πνεύματος, ο υπέρτιμος, καί πανάριστος στύλος τών δογμάτων, η κρηπίς τής οικουμένης, τό ακατάσειστον έρεισμα.
Ως αστέρα φανότατον, εωσφόρον ως μέγιστον, επιθυμιών τε άνδρα τιμώμέν σε, τών αρετών ταίς λαμπρότησι, φαιδρώς αποστίλβοντα, καί φωτίζοντα πιστών, τάς ψυχάς καί τά σώματα, καί βοώμέν σοι, Δανιήλ υποφήτα τόν Σωτήρα, εκδυσώπει τού σωθήναι, τούς ευσεβώς ανυμνούντάς σε.
Σού η γλώσσα ως κάλαμος, γραμματέως Πολύσοφε, οξυγράφου γέγονε ρητορεύουσα, νόμος Θεού γάρ εγκάρδιος, εν σοί πεπολίτευται, καί τό στόμα σου λαλούν, κρίσιν ένδικον δέδεικται, εν οίς ήσχυνας, παρανόμους πρεσβύτας καί Σωσάνναν, εκ θανάτου ελυτρώσω, τών Προφητών τό αγλάϊσμα.
Στιχηρά Προσόμοια τών Αγίων τριών Παίδων.
Ήχος ο αυτός
Έδωκας σημείωσιν
Νόμων αντεχόμενοι, τών θεοσδότων Πανόλβιοι, μιαραίς ουκ εχράνθητε, τροφαίς αλλ' ακήρατον, τής ψυχής τό κάλλος, διασεσωκότες, διετηρήσατε σαφώς, αδιαλώβητον καί αμάραντον, τό άνθος τό θαυμάσιον, καί τήν τερπνήν ωραιότητα, τού Δεσπότου δοξάζοντος, τούς αυτόν θεραπεύοντας.
Θείω πυρακτούμενοι, οι Νεανίαι πυρσεύματι, τού πυρός κατεφρόνησαν, εν ώ δροσιζόμενοι, οι σεπτοί χορείαν, εκλελαμπρυσμένην, διατυπώσαντες ωδήν, τήν πολυϋμνητον ήδον ψάλλοντες, τήν όντως αδιάδοχον, καί αμετάπτωτον πάνσοφοι, Βασιλείαν ποθήσαντες, τήν ουράνιον ένδοξοι.
Λόγον τής σοφίας σου, καταπλαγέντες οι Τύραννοι, Δανιήλ αξιάγαστε, καί Παίδων τήν σύνεσιν, τής Χαλδαίων χώρας, άρχειν καί δεσπόζειν, υμάς κατέστησαν Σεπτοί, τήν αρετήν γάρ οίδε σαφέστατα, θαυμάζειν καί πολέμιος, καί πολιτείας λαμπρότητα, τών παθών γάρ κρατήσαντες, ηγεμόνες γεγόνατε.
Τού Αγίου
Ότε, εκ τού ξύλου σε νεκρόν
Δεύτε, ο χορός Αιγινητών, μετά Ζακυνθίων συμφώνως, ημών τιμήσωμεν, γόνον ημείς έκλαμπρον, υμείς ποιμένα καλόν, καί σκιρτώντες εν πνεύματι, Θεώ δώμεν δόξαν, τώ καταξιώσαντι, άμφω πλουτήσαι λαμπράν, σκέπην τού κλεινού Ιεάρχου, νύν Διονυσίου καί τούτον, θείοις εγκωμίοις καταστέψωμεν.
Έφης, Παγκρατίω ιερεί, πτώσιν εκ χειρών θείου άρτου, ιερουργούντι ποτέ, σφόδρα νουθετών αυτόν, θείοις προσέχειν καλώς, ο δέ άγαν εθαύμασε, πλουσίαν εξ ύψους, χάριν τήν δοθείσάν σοι, ανακαλύψεως, χάριν αρετών σου ενθέων, όθεν καί τού Πνεύματος όντως, σκεύός σε ηγήσατο θεόπνευστε.
Ότε, σού τό πνεύμα τό σεπτόν, άμεμπτον τώ κτίστη απέδως, πρός ουρανίους σκηνάς, τότε σου τό άγιον, σκήνος κατέλιπες, επί γής θαυματόβρυτον, καί νύν εν Ζακύνθω, θαυμαστώς απόκειται τώ θεοσέπτω Ναώ, αεί πολιτών προστατεύον, τούτων εκπληρούν τάς αιτήσεις, πάντοτε εν πάσιν, ωπανθαύμαστε.
Ώφθης, ηγουμένω Δανιήλ, οφθαλμοφανώς εν τεμένει, εκτός σής λάρνακος, πάντα αφελών αυτού, τόν δισταγμόν τής ψυχής, αυτοψεί γάρ εώρακε, θυτών λευκοφόρων, μέσον σε ιστάμενον καί διακόνων λαμπρών, οία λειτουργούντων σοι Μάκαρ, ως αρχιερεί εν τώ βίω, θεοπρεπεστάτω Διονύσιε.
Δόξα... Ήχος β' Ανατολίου
Πνευματικώς ημάς πιστοί συνήγαγε σήμερον, ο Προφήτης Δανιήλ, καί τράπεζαν προτίθησιν αρετών δαψιλώς, πλουσίοις καί πένησι, καί ξένοις καί αυτόχθοσι, καί κρατήρα νοητόν, προχέοντα νάμα ευσεβείας, καί ευφραίνοντα καρδίας πιστών, καί Πνεύματος Αγίου χάριν παρέχοντα, Ούτος γάρ ο προφήτης, ο φανότατος λύχνος, ο λάμψας εν τώ κόσμω, τά σεβάσματα πάντα τών Ασσυρίων καθείλε, καί θηρών ατιθάσων στόματα έφραξε, σύν τούτω καί οι τρείς Παίδες ευφημείσθωσαν, ού χρυσοί τή φύσει όντες, χρυσίου δέ δοκιμώτεροι δεικνύμενοι, ου γάρ εχώνευσεν αυτούς τό πύρ τής καμίνου, αλλ' εφύλαξεν ακεραίους, ούς νάφθα καί πίσσα καί κληματίδες έστεψαν, ο δέ αγαγων ημάς, εις τήν περίοδον τού χρόνου Κύριος, αξιώσαι ημάς φθάσαι, καί επί τήν κυρίαν, καί σεβασμίαν ημέραν τών γενεθλίων Χριστού, τού παρέχοντος ημίν ταίς αυτών ικεσίαις, ιλασμόν αμαρτιών, καί τό μέγα έλεος.
Ει βούλει, λέγε τό δοξαστικόν τού Αγίου.
Δόξα... Ήχος πλ. β'
Τού διδασκάλου Χριστού, εν Ευαγγελίω ακούσας λέγοντος, εν τούτω γνώσονται πάντες, ότι εμοί μαθηταί εστε, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις, ευκαίρως τώ έργω μαθητής ανεδείχθης δόκιμος, αγιώτατε Πάτερ, τόν γάρ πικρώ θανάτω τού βίου στερήσαντα, Κωνσταντίνόν σου τόν γνήσιον σύγγονον, γλυκυτάτοις σου τρόποις υπεδέξω γλυκύθυμε, θυμού διωκόντων τόνδε ρυσάμενος, εν αποκρύφω τηρήσας, καί αντί θανάτου, τό ζήν ανταπέδωκας, έργον όντως παράδοξον, καί υπέρ φύσιν ειργάσω μνησίθεε, τοίς πέρασι πολυθρύλητον, καί ψυχής γενναίας καί φιλοθέου αντάξιον, διό παρρησίαν έχων πρός Κύριον, Ιεράρχα πανεύφημε, εκτενώς ικέτευε, ειρήνην πλουσίαν δωρηθήναι τή πόλει σου, τή αγλαοφανώς εκτελούση, τήν λαμπράν καί πανέορτον μνήμην σου.
Καί νύν... Προεόρτιον ο αυτός
Σπήλαιον ευτρεπίζου, η, Αμνάς γάρ ήκει, έμβρυον φέρουσα Χριστόν, Φάτνη δέ υποδέχου, τόν τώ λόγω λύσαντα, τής αλόγου πράξεως, ημάς τούς γηγενείς, ποιμένες αγραυλούντες μαρτυρείτε θαύμα τό φρικτόν, καί Μάγοι εκ Περσίδος, χρυσόν καί λίβανον καί σμύρναν, τώ βασιλεί προσάξατε, ότι ώφθη Κύριος εκ Παρθένου μητρός, όνπερ καί κύψασα δουλικώς η Μήτηρ προσεκύνησε, καί προσεφθέγξατο τώ εν αγκάλαις αυτής, πώς ενεσπάρης μοι ή πώς μοι ενεφύης ο λυτρωτής μου καί Θεός.
Είσοδος, τό φώς ιλαρόν, τό προκείμενον τής ημέρας, καί τά αναγνώσματα.
Παροιμιών τό ανάγνωσμα
(Κεφ. 10, 7 & 3, 13-16 & εκλογή)
Μνήμη δικαίου μετ' εγκωμίων, καί ευλογία Κυρίου επί κεφαλήν αυτού. Μακάριος άνθρωπος ός εύρε σοφίαν, καί θνητός ός είδε φρόνησιν. Κρείσσον γάρ αυτήν εμπορεύεσθαι, ή χρυσίου καί αργυρίου θησαυρούς, τιμιωτέρα δέ εστι λίθων πολυτελών, ουκ αντιτάσσεται αυτή ουδέν πονηρόν, ευγνωστός εστι πάσι τοίς εγγίζουσιν αυτήν, πάν δέ τίμιον, ουκ άξιον αυτής εστιν, εκ γάρ τού στόματος αυτής εκπορεύεται δικαιοσύνη, νόμον δέ καί έλεον επί γλώσσης φορεί, τοιγαρούν ακούσατέ μου, ώ τέκνα, σεμνά γάρ ερώ, καί μακάριος άνθρωπος, ός τάς εμάς οδούς φυλάξει, αι γάρ έξοδοί μοι έξοδοι ζωής καί ετοιμάζεται θέλησις παρά Κυρίου. Διά τούτο παρακαλώ υμάς καί προϊεμαι εμήν φωνήν υιοίς ανθρώπων, ότι εγώ η σοφία κατεσκεύασα βουλήν καί γνώσιν καί έννοιαν εγώ επεκαλεσάμην, εμή βουλή καί ασφάλεια, εμή φρόνησις, εμή δέ ισχύς. Εγώ τούς εμέ φιλούντας αγαπώ, οι δέ εμέ ζητούντες ευρήσουσι χάριν καί δόξαν, νοήσατε τοίνυν άκακοι πανουργίαν, οι δέ απαίδευτοι ένθεσθε καρδίαν. Εισακούσατέ μου καί πάλιν, σεμνά γάρ ερώ, καί ανοίγω από χειλέων ορθά, ότι αλήθειαν μελετήσει ο λάρυγξ μου, εβδελυγμένα δέ εναντίον εμού χείλη ψευδή, μετά δικαιοσύνης πάντα τά ρήματα τού στόματός μου. Ουδέν εν αυτοίς σκολιόν ουδέ στραγγαλιώδες, πάντα ευθέα εστί τοίς νοούσι, καί ορθά τοίς ευρίσκουσι γνώσιν, διδάσκω γάρ υμίν αληθή, ϊνα γένηται εν Κυρίω η ελπίς υμών καί πλησθήσεσθε πνεύματος.
Παροιμιών τό ανάγνωσμα.
(Κεφ. 10, 31-32 & 11, 1-12)
Στόμα δικαίου αποστάζει σοφίαν, γλώσσα δέ αδίκου εξολείται, χείλη ανδρών δικαίων επίστανται χάριτας, στόμα δέ ασεβών καταστρέφεται, ζυγοί δόλιοι βδέλυγμα ενώπιον Κυρίου, στάθμιον δέ δίκαιον δεκτόν αυτώ. Ού εάν εισέλθη ύβρις, εκεί καί ατιμία, στόμα δέ ταπεινών μελετά σοφίαν, τελειότης ευθέων οδηγήσει αυτούς, καί υποσκελισμός αθετούντων προνομεύσει αυτούς, ουκ ωφελήσει υπάρχοντα εν ημέρα θυμού, δικαιοσύνη δέ ρύσεται από θανάτου. Αποθανών δίκαιος έλιπε μετάμελον, πρόχειρος δέ γίνεται καί επίχαρτος ασεβών απώλεια. Δικαιοσύνη αμώμου ορθοτομεί οδούς, ασέβεια δέ περιπίπτει αδικία. Δικαιοσύνη ανδρών ορθών ρύσεται αυτούς, τή δέ αβουλία αλίσκονται παράνομοι. Τελευτήσαντος ανδρός δικαίου ουκ όλυται ελπίς, τό δέ καύχημα τών ασεβών όλλυται. Δίκαιος έκ θύρας εκδύνει, αντ' αυτού παραδίδοται ο ασεβής, εν στόματι ασεβών παγίς πολίταις, αίσθησις δέ δικαίων εύοδος. Εν αγαθοίς δικαίων κατώρθωται πόλις, καί έν απωλεία ασεβών αγαλλίαμα. Εν ευλογία ευθέων υψωθήσεται πόλις, στόματι δέ ασεβών κατασκαφήσεται. Μυκτηρίζει πολίτας ενδεής φρενών, ανήρ δέ φρόνιμος ησυχίαν άγει.
Σοφίας Σολομώντος τό ανάγνωσμα.
(Κεφ. 4, 7-15)
Δίκαιος εάν φθάση τελευτήσαι, εν αναπαύσει έσται, γήρας γάρ τίμιον ου τό πολυχρόνιον, ουδέ αριθμώ ετών μεμέτρηται. Πολιά δέ έστι φρόνησις ανθρώποις, καί ηλικία γήρως, βίος ακηλίδωτος, ευάρεστος Θεώ γενόμενος ηγαπήθη, καί ζών μεταξύ αμαρτωλών μετετέθη, ηρπάγη μή κακία αλλάξη σύνεσιν αυτού, ή δόλος απατήση ψυχήν αυτού, βασκανία γάρ φαυλότητος αμαυροί τά καλά, καί ρεμβασμός επιθυμίας, μεταλλεύει νούν άκακον, τελειωθείς εν ολίγω, επλήρωσε χρόνους μακρούς, αρεστή γάρ ήν Κυρίω η ψυχή αυτού, διά τούτο έσπευσεν εκ μέσου πονηρίας, οι δέ λαοί ιδόντες καί μή νοήσαντες, μηδέ θέντες επί διανοία το τοιούτον, ότι χάρις καί έλεος εν τοίς οσίοις αυτού, καί επισκοπή εν τοίς εκλεκτοίς αυτού.
Εις τήν λιτήν ψάλλομεν στιχηρά Ιδιόμελα.
Ήχος α'
Τώ ματαιόφρονι βίω αποταξάμενος, τού πολυπλάνου κόσμου έξω εγένου θεόληπτε, καί απλέτω πό θωτώ Χριστώ ηκολούθησας, όπου γάρ Θεός ο ποθούμενος, Κόσμος όλος καταπεφρόνηται, διό ερημικώς τόν βίον άγειν ηρέτισας, καί εν σώματι ως ασώματος πολιτεύεσθαι, ημίν δέ αστήρ νεοφανής τυγχάνεις, μαργαρυγαίς ευσεβείας διαλάμπων, καί ψυχάς τών πιστώς σε υμνούντων, φωτίζων εν πνεύματι αξιύμνητε.
Ήχος β'
Άρσενος άμοιρος γυνή, τυχείν ποθούσα, ευσεβώς σού εδέετο, ής τής δεήσεως επακούσας, σαφώς εν Οράματι υπέσχου τά καταθύμια, εύελπιν εργασάμενος, διό περιχαρής γενομένη, καί συλλαβούσα ταχύ, άρσεν χαρίεν κατ' έφεσιν, εν χάριτι τέτοκεν, όθεν ευχαρίστως ανύμνησε, καί τήν σήν πρός Θεόν παρρησίαν, παρρησία εκήρυξεν, Ιεράρχα παμμακάριστε.
Ήχος γ'
Πάθει αποπληξίας ποτέ, γυνή τις άλλη εκ τών οικείων σου Όσιε, περιπεσούσα δεινώ, δι' ού άλαλος μείνασα, ημιθανής καί ακίνητος, τή μόνη αφή τού τιμίου δακτύλου εκ τής αγίας σου σορού, επί τού στόματος αυτής, καί τών νεναρκωμένων μελών, τήν λαλιάν αυτίκα, ώ τού θαύματος, σύν τή τελεία ρώσει ανέλαβε, καί τό θαύμα κηρύξασα, τόν σέ μεγαλύναντα Κύριον εμεγάλυνεν, όν εκτενώς ικέτευε, θαυματουργέ Διονύσιε, υπέρ τών πίστει θαυμαζόντων, καί ευφημούντων, τά αξιάγαστά σου θαυματουργήματα.
Δόξα... Ήχος πλ. α'
Εις αρετών ακρώρειαν ανενεχθείς, πολλών ηξιώθης παρά Θεού χαρισμάτων, Πάτερ όσιε, ανθ' ών καί εκ πολλού τεθνηκυίαν αφορισμώ δεσμευθείσαν αλύτω, προσευχή εκτενεί σου διέλυσας, καί τό πτώμα κατέλυσας, θράσος αλιέων δυσπίστων, παραδόξου άγρας κατεύνασας θαύματι, ποταμού ρούν κατέστειλας, καί αβρόχως διώδευσας, υετός καθ' οδόν επανελθών, ουδαμώς τήν εσθήτά σου ίκμασε, τό διά λήθης πρεσβυτέρου παράπτωμα, νουθετικώς απεκάλυψας, Πολλά σου τά εν βίω τεράστια, πυκνά τά μετά θάνατον θαύματα, διό αιτούμέν σε θαυματοφόρε Διονύσιε, μή διαλίπης δυσωπών τόν ευδιάλλακτον Θεόν, εκ δεξιών παραστήσαι, τούς ειλικρινώς ευφημούντάς σε, εν τή ημέρα τής κρίσεως.
Καί νύν... ο αυτός Προεόρτιον
Μή στύγναζε lωσήφ, καθορών μου τήν νηδύν, όψει γάρ τό τικτόμενον έξ εμού, καί χαρήση, καί ως Θεόν προσκυνήσεις, η Θεοτόκος έλεγε, τώ εαυτής μνηστήρι, μολούσα τού τεκείν τόν Χριστόν, Ταύτην ανυμνήσωμεν λέγοντες, Χαίρε κεχαριτωμένη, μετά σού ο Κύριος, καί δια σού μεθ' ημών.
Εις τόν Στίχον, Στιχηρά Προσόμοια.
Ήχος δ'
Ως γενναίον εν Μάρτυσιν
Δανιήλ ο θαυμάσιος, τήν καρδίαν κτησάμενος, καθαρόν τού Πνεύματος καταγώγιον, καί παρ' αυτού φωτιζόμενος, μελλόντων τήν δήλωσιν, προθεσπίζει προφανώς, προφητείας λαμπρότησι, καλλυνόμενος, καί τρανώς σαφηνίζων τών κρατούντων, παρανόμων Βασιλέων, τά κεκρυμμένα ενύπνια.
Στίχ. Θαυμαστός ο Θεός εν τοίς Αγίοις αυτού.
Προστομώσας τό σώμά σου, τή νηστεία αδάμαστον, τών λεόντων στόμασιν απετέλεσας, μέσον γάρ τούτων ιστάμενος, Προφήτα θεσπέσιε, καί Θεώ τώ αγαθώ, ατενίζων διέμεινας, απαράτρωτος, απορρήτω δυνάμει τού τά πάντα, ενεργούντος παραδόξως, τού Λυτρωτού τών ψυχών ημών.
Στίχ. Τοίς Αγίοις τοίς εν τή γή αυτού.
Επί θρόνου καθήμενον, καί Αγγέλοις κυκλούμενον, τόν υπέρ κατάληψιν εθεώρησας, κριτήν υπάρχοντα δίκαιον, Προφήτα θαυμάσιε, εκπλαγείς δέ τό φρικτόν, τής εμφόβου οράσεως διεσήμανας, τοίς μετέπειτα πάσιν υπογράψας, τήν δευτέραν παρουσίαν, τού σαρκωθέντος Θεού ημών.
Καί τού Αγίου δύο.
Ήχος πλ. α'
Χαίροις ασκητικών αληθώς
Άνθος εκ γής Ζακύνθου τερπνόν, αναβλαστήσαν, ευωδίας τής χάριτος, εκχέει τάς μυριπνόους, ταίς διανοίαις πιστών, ο κλεινός πατέρων Διονύσιος, Πηγή, τε αέναος, τών ιάσεων πέφυκε, πέλαγος θείον, τών θαυμάτων ακένωτον, Εκκλησίας δέ, ο φωστήρ ο λαμπρότατος, φέγγος φαίνον τό άδυτον, τοίς πέρασι σήμερον, εν τή λαμπρά αυτού μνήμη, ήν εκτελούντες δοξάζομεν, Χριστόν τόν Σωτήρα, τόν δοξάζοντα τούς τούτον, θερμώς δοξάζοντας.
Στίχ. Τίμιος εναντίον Κυρίου ο θάνατος.
Έστερξας συμπαθώς σπλαγχνισθείς, τόν μιαιφόνον σού ομαίμονος δέξασθαι, καί τούτον δή εισοικίσας, μετά αδόλου στοργής, μυχοίς ενδοτάτοις εγκατέκρυψας, χειρών εκρυόμενος, τών ζητούντων τόν άνθρωπον, δεινώς σπαράξαι, απηνή αλιτήριον, εν οικήματι, ώ κατώκεις πανόλβιε, τούτο δέ όλον έπραξας, πληρώσαι βουλόμενος, τήν εντολήν τού Δεσπότου, κακοποιούντας κελεύοντος, φιλείν ολοψύχως, καί πολλήν αμνησικάκοις, χάριν παρέχοντος.
Δόξα... Τών Αγίων Παίδων
Ήχος πλ. β'
Εν ψυχή συντετριμμένη, καί πνεύματι ταπεινώσεως, έν μέσω τής καμίνου τού πυρός, τόν παγκόσμιον ύμνον εμελωδήσατε, Παίδες τρισόλβιοι, καί τής φωνής υμών εισήκουσεν, ο ών εγγύς Κύριος, τοίς συντετριμμένοις τήν καρδίαν, καί τούς ταπεινούς τώ πνεύματι σώζων, καί διατηρήσας ασινείς, προσεδέξατο υμάς, ως θυσίαν καθαράν, Διό απόγονοι Αβραάμ τυγχάνοντες, παίδες Θεού γενέσθαι ηξιώθητε, Παρρησίαν ούν έχοντες πρός αυτόν, εκτενώς πρεσβεύσατε, υπέρ τών ψυχών ημών.
Ει βούλει, λέγε τό τού Αγίου.
Δόξα... Ήχος πλ. δ'
Τών κλεινών προπατόρων τάς αρετάς εμιμήσω κατ' ίχνος θεσπέσιε, Αβραάμ τό φιλόξενον, Ιακώβ τε τό άκακον, καί Ιώβ τό άμεμπτον, Μωϋσέως τό άπλαστον, καί Δαυϊδ βασιλέως τό πράον, τό συμπαθές καί φιλόστοργον, διό Χριστός καί ζώντα καί μεταστάντα σε, θεοσημείαις καί τέρασιν, αφθόνως εδόξασε, καί τή σεπτή Εκκλησία, ως αρετών ενθέων κειμήλιον παρέθετο. Εν ή εστώτες ψαλμικώς βοώμέν σοι, τήν πόλιν σου τήν ενεγκούσαν, καί πάσαν αλλοδαπήν ορθοδόξων, ταίς πρός Θεόν σου πρεσβείαις, άγιε διαφύλαττε.
Καί νύν... ο αυτός
Προεόρτιον
Υπόδεξαι Βηθλεέμ, τήν τού Θεού μητρόπολιν, φώς γάρ τό άδυτον επί σέ γεννήσαι ήκει, Άγγελοι θαυμάσατε εν ουρανώ, άνθρωποι δοξάσατε επί τής γής, μάγοι εκ Περσίδος, τό τρισόκλεον δώρον προσκομίσατε, ποιμένες αγραυλούντες, τόν τρισάγιον ύμνον μελωδήσατε, πάσα πνοή αινεσάτω τόν Παντουργέτην.
Απολυτίκιον τών Οσίων Παίδων
καί Προφήτου Ήχος β'
Μεγάλα τά τής πίστεως κατορθώματα! εν τή πηγή τής φλογός, ως επί ύδατος αναπαύσεως, οι άγιοι τρείς παϊδες ηγάλλοντο, καί ο Προφήτης Δανιήλ, λεόντων ποιμήν, ως προβάτων εδείκνυτο, Ταίς αυτών ικεσίαις, Χριστέ ο Θεός, ελέησον ημάς.
Δόξα... τού Αγίου
Ήχος α'
Τής Ζακύνθου τόν γόνον καί Αιγίνης τόν πρόεδρον, τόν φρουρόν μονής τών Στροφάδων, Διονύσιον άπαντες, τιμήσωμεν συμφώνως οι πιστοί, βοώντες πρός αυτόν ειλικρινώς, σαίς λιταίς τούς τήν σήν μνήμην επιτελούντας σώζε καί βοβώντάς σοι, Δόξα τώ σέ δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τώ σέ θαυμαστώσαντι, δόξα τώ δωρησαμένω σε ημίν, πρέσβυν ακοίμητον.
Καί νύν... Θεοτοκίον
(ένα από τά εξής)
Ήχος β'
Πάντα υπέρ έννοιαν, πάντα υπερένδοξα, τά σά Θεοτόκε Μυστήτρια, τή αγνεία εσφραγισμένη, καί παρθενία φυλαττομένη, Μήτηρ εγνώσθης αψευδής, Θεόν τεκούσα αληθινόν, Αυτόν ικέτευε σωθήναι τάς ψυχάς ημών.
ή Ήχος α'
Τού Γαβριήλ φθεγξαμένου σοι Παρθένε τό χαίρε, σύν τή φωνή εσαρκούτο ο τών όλων Δεσπότης, εν σοί τή αγία κιβωτώ, ως έφη ο δίκαιος Δαυϊδ, εδείχθης πλατυτέρα τών ουρανών, βαστάσασα τόν Κτίστην σου, Δόξα τώ ενοικήσαντι εν σοί, δόξα τώ προελθόντι εκ σού, δόξα τώ ελευθερώσαντι ημάς, διά τού τόκου σου.
Καί Απόλυσις
ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ
Μετά τήν πρώτην Στιχολογίαν.
Καθίσματα Ήχος α'
Τόν τάφον σου Σωτήρ
Αγάπης τώ δεσμώ, συντεθείς θεοφόρε, διέλυσας τρανώς, τήν κακίαν τής έχθρας, φονέα γάρ συγγόνου σου, πεφευγότα τή σκέπη σου, μή ειδότα σε, τόν αδελφόν αυτού είναι, δίκης έσωσας, επικειμένου θανάτου, καί σώον απέστειλας.
Δόξα... όμοιον
Ουκ έγνω τόν Θεόν, ός αγάπη υπάρχει, ο μή εχθρόν φιλών, ός πλησίον τυγχάνει, διόπερ καί επλήρωσας εντολήν θείαν Όσιε, καί τό έγκλημα, σού αδελφού φονοκτόνω, συνεχώρησας, κατά Θεόν ως οικτίρμων, Θεώ τ' ευηρέστησας.
Καί νύν... Θεοτοκίον
Μεγάλως ο Θεός, αγαπήσας τόν κόσμον, τόν Άγγελον βουλής, εαυτού τής μεγάλης, τώ κόσμω μέν απέστειλεν, εις αγάπης επίδειξιν, τόν Υιόν αυτού, εκ τής αγνής σαρκωθέντα, τεχθησόμενον, εν Βηθλεέμ τώ σπηλαίω, ταχύ όν δοξάσομεν.
Μετά τήν β' Στιχολογίαν
Κάθισμα Ήχος δ'
Ο υψωθείς εν τώ Σταυρώ
Προσενεχθείς από παιδός τώ Κυρίω, δι' αρετών σεβασμιώτατε Πάτερ, θυσία όντως γέγονας ευπρόσδεκτος Θεώ, Κλέος εχρημάτισας, τών οσίων τρισμάκαρ, θείον εγκαλλώπισμα ιερέων εφάνης, καί νύν πρεσβεύεις υπέρ ευσεβών, εορταζόντων εν πίστει τήν μνήμην σου.
Δόξα... Όμοιον
Οι τών Στροφάδων θεοφόροι Πατέρες, εν ταίς ανάγκαις αρωγόν σε καί ρύστην, καί ιατρόν πανάριστον γινώσκουσιν αεί, πάντων τά νοσήματα, θεραπεύοντα τάχει, νέφος τε ελαύνοντα, εξ αγρού τών ακρίδων, καί ουρανόθεν όμβρον αγαθόν, μάκαρ εκπέμποντα γή μεσιτεία σου.
Καί νύν... Θεοτοκίον
Ο δι' αγάπην πατρικής ευσπλαγχνίας, πρός ημάς πέμψας τόν Υιόν επ' εσχάτων, εκ τής πανάγνου άσπορον φορέσαντα εν γή, σάρκα τήν ανθρώπινον, ίνα ρύση τής πλάνης, πλάσμα τό ανθρώπινον, αυτός πάντας εν πίστει, καταξιώσαι γέννησιν υιού, τού προσκυνήσαι αξίως δεόμεθα.
Οι Αναβαθμοί
Οι Αναβαθμοί, τό α' Αντίφωνον τού δ' Ήχου.
Οι Αναβαθμοί Αντίφωνον Α'
Εκ νεότητός μου πολλά πολεμεί με πάθη, αλλ' αυτός αντιλαβού, καί σώσον Σωτήρ μου.
Οι μισούντες Σιών, αισχύνθητε από τού Κυρίου, ως χόρτος γάρ, πυρί έσεσθε απεξηραμμένοι.
Δόξα... Καί νύν...
Αγίω Πνεύματι πάσα ψυχή ζωούται, καί καθάρσει υψούται λαμπρύνεται, τή τριαδική Μονάδι ιεροκρυφίως.
Προκείμενον
Τό στόμα μου λαλήσει σοφίαν, καί η μελέτη τής καρδίας μου σύνεσιν.
Στίχ. Ακούσατε ταύτα πάντα τα έθνη.
Πάσα πνοή
Ευαγγέλιον κατά Ιωάννην
Ο μή εισερχόμενος διά τής θύρας...
Ο Ν'
Δόξα... Ταίς τού Ιεράρχου...
Καί νύν... Ταίς τής Θεοτόκου...
Στίχ. Ελεήμον, ελέησόν με, ο Θεός.
Καί τό Ιδιόμελον
Ήχος πλ. β'
Αγάλλεται σήμερον η Εκκλησία Χριστού, καί πανηγυρίζει φαιδρώς, καινόν Ιεράρχην ορώσα, εν αυτή μεγαλοπρεπώς εισαχθέντα, τόν σεπτόν Διονύσιον, ός αδιαλείπως πρεσβεύει υπέρ τών πίστει τιμώντων, τήν ιεράν αυτού κοίμησιν.
Σώσον ο Θεός τόν λαόν σου, καί τά εξής. Είτα οι Κανόνες.
Κανών τού Προφήτου ού ή Ακροστιχίς.
Σοφόν Δανιήλ άσμασι περιστέφω. Θεοφάνους.
Ωδή α' Ήχος πλ. δ'
«Άσμα αναπέμψωμεν λαοί, τώ θαυμαστώ Θεώ ημών, τώ απαλλάξαντι τόν Ισραήλ εκ δουλείας, ωδήν επινίκιον άδοντες καί βοώντες, Άσωμέν σοι τώ μόνω Δεσπότη».
Σώτερ ευεργέτα τού παντός, τών αγαθών ο αίτιος, τή φωτοφόρω σου, τήν έννοιάν μου αίγλη, φωτίζοις φιλάνθρωπε, όπως τού σού Προφήτου, ευφημήσω τήν ένδοξον μνήμην.
Όρθρος ως ανέτειλας σοφέ, τής σωφροσύνης σώφρονα, προκινδυνεύουσαν, Σωσάνναν διασώσας, Θεός γάρ σε ήγειρε, γνώστης ο τών κρυφίων, πρεσβυτέρους δεινούς κατακρίναι.
Φόβω στοιχειούμενοι Θεού, οι Αβραάμ απόγονοι, τροφήν παράνομον, απώσαντο γενναίως, καί θείω τρεφόμενοι, πόθω τής ευσεβείας, πρός μεγίστην επήρθησαν δόξαν.
Θεοτοκίον
Όρος εΘεώρεις νοητόν, Δανιήλ ιερώτατε, τήν μόνην άχραντον αειπάρθενον Κόρην, εξ ής περ εκτέτμηται, λίθος ο ακρογωνιαίος, καί τήν πλάνην συνέτριψε πάσαν.
Έτερος Κανών τών Αγίων τριών Παίδων, ού η Ακροστιχίς.
Τρείς Παίδας υμνώ, Δανιήλ τε τόν μέγαν. Θεοφάνους.
Ωδή α'
Ήχος ο αυτός
«Υγράν διοδεύσας ωσεί ξηράν, καί τήν Αιγυπτίαν μοχθηρίαν διαφυγών, ο Ισραηλίτης ανεβόα, τώ Λυτρωτή καί Θεώ ημών άσωμεν».
Τόν άναρχον Λόγον τόν εκ Πατρός, πρό πάντων αιώνων, γεννηθέντα θεοπρεπώς, τόν εν τή καμίνω Νεανίαις, συμβολικώς οραθέντα δοξάσωμεν.
Ρημάτων τού τυράννου τού δυσσεβούς, οι ευγενείς Παίδες, καταπτύσαντες καρτερώς, τροφαίς παρανόμοις μιανθήναι, Χαλδαϊκώς ου κατηξίωσαν.
Ετρέφεσθε λόγω μέν ψυχικώς, τροφαίς αυτομάτοις, κεχρημένοι δέ σαρκικώς, τών αβροδιαίτων τάς ιδέας, τώ Βασιλεί ωραιότεροι δείκνυσθε.
Θεοτοκίον
Ιόν τόν τού όφεως ακοαίς, πικρώς εμπαρέντα, ταίς τής Εύας η εκ Δαυϊδ, βλαστήσασα Κόρη θεραπεύει, τόν Λυτρωτήν κυοφορήσασα.
Ο Κανών τού Αγίου
Ωδή α' Ήχος α' ο Ειρμός
Ωδήν επινίκιον
Νοός μου τήν ζόφωσιν φωτί τώ θείω, λαμπρύνας ικάνωσον, ευφημήσαι μέλλοντος, τήν θείαν μνήμην σου, σαίς Διονύσιε λιταίς, Αιγίνης πρόεδρε.
Ιδού συνευφραίνονται τοίς Ζακυνθίοις, Πατέρες σεβάσμιοι, τών Στροφάδων άπαντες, καί τής Αιγίνης λαός, επί τή μνήμη τού κοινού αυτών, προστάτου θερμού.
Κλεινών γεννητόρων μέν υιός εγένου, λαμπρών καί ενδόξων τε, αλλ' αυτός κατέλιπες ως νουνεχέστατος, πάσαν προσπάθειαν σοφέ, γηϊνης σχέσεως.
Θεοτοκίον
Οι Μάγοι σκοπούμενοι άστρον Περσόθεν, αυτώ εφεπόμενοι, ταχυδρόμως σπεύδουσιν, ευρείν τόν Άνακτα, όν εν Σπηλαίω σαρκικώς, τεκείν Παρθένος μολεί.
Τού Προφήτου
Ωδή γ'
«Σύ εί τό στερέωμα, τών προστρεχόντων σοι Κύριε, σύ εί τό φώς, τών εσκοτισμένων, καί υμνεί σε τό πνεύμά μου».
Νόησιν καί σύνεσιν, παρά Θεού λαβών έλυσας, φωτοφανώς, τά εσκιασμένα, τών κρατούντων ενύπνια.
Δράκοντα ενέκρωσας, διά τροφής βαλων Ένδοξε, τόν αισθητόν τούς πρίν αοράτους, ετροπώσω γάρ δαίμονας.
Αίγλη φωτιζόμενος, τό εμφανές, οράς Ένδοξε, Όρος Θεού, τήν Ευλογημένην, τό βροτών εγκαλλώπισμα.
Τών Αγίων Παίδων
Ο αυτός
Σύνεσιν κτησάμενοι, τήν θεοδίδακτον Δέσποτα, Παίδες Δαυϊδ, Νόμους τούς πατρώους, θεοφρόνως ετήρησαν.
Πύρ ου κατεφλόγισε, τά καθαρώτατα σώματα, τών ευσεβών, διά γάρ νηστείας, ψυχοτρόφου ηρδεύοντο.
Αίνον τόν παγκόσμιον, καί πολυϋμνητον άδουσι, Παίδες οι τρείς, μέσον τής καμίνου, θαυμαστώς δροσιζόμενοι.
Θεοτοκίον
Ίνα τόκον Δέσποτα, εκ παρθενεύοντος σώματος, δείξης ημίν, σώζεις εν καμίνω, παρθενεύοντα σώματα.
Ο Ειρμός
«Σύ εί τό στερέωμα, τών προστρεχόντων σοι Κύριε, σύ εί τό φώς, τών εσκοτισμένων, καί υμνεί σε τό πνεύμά μου».
Τού Αγίου Ο Ειρμός
Στερεωθήτω η καρδία μου
Λαμπρύνας Πάτερ αισθητήρια, τής ψυχής σου ταύτην ετέλεσας, δοχείον θείων αρετών, καταγώγιον πνεύματος, καί εν σοί επανεπαύσατο, Χριστός ο Θεός ημών.
Ανεπιστρόφως τρίβον Όσιε, τήν στενήν καί λίαν επίπονον, βαδίσας έφθασας αυτό, ορεκτόν τό ακρότατον, καί πρός πλάτος Παραδείσου, κατοικείν εισελήλυθας.
Οτά κρυπτά γινώσκων Κύριος, καί νεφρούς ετάζων ως γέγραπται, προεγνωκώς γνώμης τής σής, τό ευθές καί ακέραιον, σέ Ποιμένα προχειρίζεται, Αιγίνης πανάριστον.
Θεοτοκίον
Υπερνικά ου μόνον βρότειον, αλλά καί νούν πάντα αγγελικόν, συγκαταβάσεως τής σής, Χριστέ βάθος τό άπειρον, Θεός γάρ ών σαρκα δούλου, έρχη νύν τού ενδύσασθαι.
Κοντάκιον τού Προφήτου
Ήχος γ' Η Παρθένος σήμερον
Καθαρθείσα Πνεύματι, η καθαρά σου καρδία, προφητείας γέγονε, φαεινοτάτης δοχείον, βλέπεις γάρ ως ενεστώτα τά μακράν όντα, λέοντας, αποφιμοίς δέ βληθείς εν λάκκω, διά τούτό σε τιμώμεν, προφήτα Μάκαρ, Δανιήλ Ένδοξε.
Κάθισμα τού αυτού
Ήχος πλ. δ'
Τήν Σοφίαν καί Λόγον
Προφητείας τήν χάριν πεπλουτηκώς, τής Παρθένου τόν Τόκον σκιαγραφείς, καί λύεις ονείρατα, τών κρατούντων σαφέστατα, εμβληθείς δέ λάκκω, ως Μάρτυς εδίδαξας, παραδόξως Μάκαρ, νηστεύειν τούς λέοντας, όθεν καταστρέψας, τών αθέων τό σέβας, τόν δράκοντα έκτεινας, αριστεύσας λαμπρότατα, Δανιήλ Αξιάγαστε, Πρέσβευε Χριστώ τώ Θεώ, τών πταισμάτων άφεσιν δωρήσασθαι, τοίς εορτάζουσι πόθω, τήν αγίαν μνήμην σου.
Κάθισμα τού Αγίου
Ήχος πλ. δ'
Τήν Σοφίαν καί Λόγον
Τήν αγήρω ποθήσας όντως ζωήν, καί γηϊνων τόν βίον μεμισηκώς, αγίων εζήλωσας, πολιτείαν τήν ένθεον, εκ νηπίου δέ ταύτα, συνέσει διέκρινας, καί σαρκός μέν τά πάθη νοϊ καθυπέταξας, όθεν καί τόν όλβον, σκυβαλίσας γονέων, απέβαλες όλβιε, Διονύσιε όσιε, καί Χριστώ ηκολούθησας, σπεύσον ούν πρεσβείαις πρός Θεόν, αιωνίου πάντας πυρός ρύσασθαι, τούς εορτάζοντας πόθω, τήν αγίαν μνήμην σου.
Δόξα... Τών τριών Παίδων
Τής Τριάδος εικόνα προφητικώς, εξ αϋλων χρωμάτων εν τή φλογί, οι Παίδες διέγραψαν, τώ καλάμω τής πίστεως, καί τήν τού Λόγου άκραν, εις γήν συγκατάβασιν, μυστικώς κατείδον, καί πάσιν εκήρυξαν, όθεν καί τήν δρόσον, ουρανόθεν λαβόντες, τού Πνεύματος βρύουσι, τοίς πιστοίς τά χαρίσματα, διά τούτο βοήσωμεν, Δώρησαι Χριστέ ο Θεός, τών πταισμάτων άφεσιν τοίς δούλοις σου, τοίς εορταζουσι πόθω, τήν αγίαν μνήμην αυτών.
Καί νύν... Θεοτοκίον
Χαίρε θρόνε πυρίμορφε τού Θεού, Χαίρε Κόρη Καθέδρα βασιλική, Κλίνη πορφυρόστρωτε, χρυσοπόρφυρε θάλαμε, Χλαμύς αλουργόχροε, τιμαλφέστατον Τέμενος, αστραπηφόρον Άρμα, Λυχνία πολύφωτε, Χαίρε Θεοτόκε, δωδεκάτειχε Πόλις, καί Πύλη χρυσήλατε, καί Παστάς αγλαόμορφε, αγλαόχρυσε Τράπεζα, θεοκόσμητον Σκήνωμα, Χαίρε Ένδοξε Νύμφη ηλιοστάλακτε, Χαίρε μόνη ψυχής μου ευπρέπεια.
Τού Προφήτου
Ωδή δ'
«Εξ όρους κατασκίου, Λόγε ο προφήτης, τής μόνης Θεοτόκου, μέλλοντος σαρκούσθαι, θεοπτικώς κατενόησε καί εν φόβω, εδοξολόγει σου τήν δύναμιν».
Νόμον ευσεβώς, φυλάξας ώ Προφήτα, τής όντως σοφίας, έγνως τόν δοτήρα, τά μυστικά σε διδάσκοντα καί βαθέα, καί τά εν σκότει σε φωτίζοντα.
Ιεράν ζωήν, βιώσας Θεοφάντορ, επιθυμιών, ανήρ προσηγορεύθης, αρρενωπώς γάρ τά πάθη καταπατήσας, πρός τήν αγήρω μετετέθης ζωήν.
Η ενοικούσα εν σοί, τού Παρακλήτου χάρις, Δανιήλ σε δεικνύει, όλον φωτοφόρον, καί νικητήν τών τυράννων καί Βασιλέων, καί τής σοφίας καταγώγιον.
Θεοτοκίον
Λίθον σε χειρός, τμηθέντα άνευ Λόγε, Όρους προορά, Παρθένου Θεοτόκου, Δανιήλ ο προφήτης ανακραυγάζων, καί ανυμνών σου τήν θεότητα.
Τών Αγίων Παίδων
Εισακήκοα Κύριε
Δανιήλ ο σοφώτατος, ενθεαστικώς τόν νούν φωτιζόμενος, τά ενύπνια διέλυσε, τών Αυτοκρατόρων θεία χάριτι.
Απαστράπτει τοίς θαύμασιν, η εν τή καμίνω τών Παίδων Άθλησις, τόν γάρ τύραννον εζώγρησαν, πρός επίγνωσίν σου παντοδύναμε.
Συμφωνίας τά όργανα, καί τής μουσικής μέλη παναρμόνια, τούς γενναίους ου κατέθελξαν, καί χρυσή εικόνι ουχ υπέκυψαν.
Θεοτοκίον
Ύμνω δίαις πανύμνητε, οι εν Βαβυλώνι Παίδες γεραίρουσι, τόν Υιόν σου τόν υπέρθεον, όν εν τή καμίνω επεγίνωσκον.
Τού Αγίου Ο Ειρμός
Εν Πνεύματι προβλέπων
Ιερεύσας Παμμάκαρ αδόλως τώ Θεώ, θύων τήν αναίμακτον θυσίαν ακραιφνώς, ψυχήν καθάρας, μελέτη συνεχεί νόμου, καί τής σαρκός δουλαγωγήσας τάς αισθήσεις, ώφθης οικητήριον πνεύματος.
Επήκουσεν ο Κύριος δεήσεως τής σής, καί γυναίκα θνήξασαν δεσμώ αφορισμού, ευχή σου ταύτην, διέλυσε εις κόνιν, Οστά τε άμα μετεποίησεν αθρόως, ώ ξενοπρεπούς θεωρήματος!
Ρητόρων ατονούσιν ευγλώττων αί φθογγαί, τής αμνησικάκου σου ψυχής τό ευγενές, εγκωμιάσαι, τόν κτείναντα γάρ αδίκως, τόν σύγγονόν σοι ουκ ημύνω, αλλά μάλλον τούτον φιλοφρόνως εισδέδεξαι.
Θεοτοκίον
Εξέστησαν ορώσαι αγγέλων στρατιαί, άνθρωπον γενόμενον τόν πάντων ποιητήν, ός μετ' ολίγον τεχθήσεται εν Σπηλαίω, υπό μητρός αειπαρθένου καί εν φάτνη, νήπιον καθάπερ οφθήσεται.
Τού Προφήτου
Ωδή ε'
«Ο εκ νυκτός αγνοίας, φαιδρύνας τά πέρατα, φώτισόν με τώ όρθρω τής φιλανθρωπίας σου Κύριε».
Αθλητικούς αγώνας, τής προφητείας φαιδρύνας κηρύγματι, λάμπεις δι' αμφοτέρων, θείας επιπνοίας ανάπλεως.
Σοφός εδείχθης Μάκαρ, ταίς υπέρ νούν τής σοφίας ελλάμψεσι, μέγιστε θεορρήμον, Δανιήλ καί πάντας εφώτισας.
Θεοτοκίον
Μυσταγωγεί τούς τύπους, τής απορρήτου σαρκώσεως Άχραντε, τής εκ σού τού Υψίστου, Δανιήλ ο Προφήτης ο Ένδοξος.
Τών Αγίων Παίδων
Ίνα τί με απώσω
Μυηθέντες τόν Νόμον, Σώτερ ουκ ηρνήσαντο, οι σοί θεράποντες, Δανιήλ ο μέγας, σύν τρισί Νεανίαις θεόφροσιν, αλλ' ισχύν λαβόντες, τήν παρά σού τού ευεργέτου, τούς τυράννους ανδρείως ετρέψαντο.
Νοερώς εμυείτο, Δανιήλ φιλάνθρωπε, τά σά μυστήρια, επί γάρ νεφέλης, ως Υιόν σε ανθρώπου ερχόμενον, τών Εθνών απάντων, οία Κριτήν καί Βασιλέα, εΘεώρει νοός καθαρότητι.
Ωραιώθη ώ Παίδες, υπέρ λίθον σάπφειρον, υμών τό σύνταγμα, ώς αυγή χρυσίου, ευσεβείας τώ ζήλω πυρσεύετε, εμπεριπατούντες, χαρμονικώς εν τή καμίνω, καί κροτούντες χορείαν τρισάριθμον.
Θεοτοκίον
Δανιήλ σε Παρθένε, Όρος προδιέγραφε σαφώς ο ένθεος, οι τριττοί δέ Παίδες, καθορώντες τήν φλόγα δροσίζουσαν, τόν σόν θείον τόκον, μελωδικώς ανευφημούσιν, ως Σωτήρα καί Κτίστην καί Κύριον.
Τού Αγίου Ο Ειρμός
Τό φαεινόν
Ως Ισραήλ ο πάλαι τήν Ερυθράν, ούτω καί σύ διέβης Αοίδιμε, αβρόχοις ίχνεσι ποταμού ρεύμα, οίδε γάρ αιδείσθαί σε, καί φύσις αναίσθητος.
Σού υετός ουδόλως τετόλμηκε, Παμμάκαρ καθάψασθαι, χειμώνος πέλοντος σφοδρού, καί πάντες οι παρόντες έκθαμβοι, ορώντες εγένοντο.
Γεραίρειν σε ου παύσεται Ζάκυνθος, ως άγρυπνον υπάρχοντα φύλακα, τών οικητών αυτής πιστών, τρισμάκαρ, ους φρούρει δεήσεσι, ταίς σαίς Διονύσιε.
Θεοτοκίον
Αστήρ μηνύει μάγοις τόν Κύριον, Σπηλαίω νύν τεχθήναι ερχόμενον, υπό μητρός Παρθένου απειράνδρου, ού προεορτάζομεν, τήν ενσαρκον γέννησιν.
Τού Προφήτου
Ωδή ς'
«Ως τόν Προφήτην ερρύσω, εκ βυθού κατωτάτου Χριστέ ο Θεός, καμέ τών πταισμάτων μου ρύσαι ως φιλάνθρωπος, καί κυβέρνησον τήν ζωήν μου δέομαι».
Αγγελικάς σύ χορείας, εν φωτί λαμπροτάτω Θεώμενος, μιμητής πανάριστος, τούτων εχρημάτισας, τού παντάνακτος, εντρυφών ελλάμψεσι.
Σωτηριώδη τού Λόγου, παρουσίαν μηνύων προήγγειλας, καί Ναού καθαίρεσιν, Νόμου τε τήν πλήρωσιν, καί τής χάριτος υπέρ νούν δωρήματα.
Θεοτοκίον
Ιδού Παρθένος εν μήτρα, εμφανώς συλλαμβάνει Χριστόν τόν Θεόν, ής περ τήν προτύπωσιν, ελλαμφθείς τώ Πνεύματι, προεώρακε Δανιήλ ο Ένδοξος.
Τών Αγίων Παίδων
Άβυσσος αμαρτιών
Άρξαντες τών ψυχικών, παθημάτων τή δυνάμει τού λόγου, χώρας Εθνών Χαλδαίων ηγεμόνες γεγόνατε, οίδε γάρ η αρετή, γέρα χαρίζεσθαι, κεκτημένοις, ώ τού Δαυίδ σοφοί απόγονοι.
Νέκρωσιν ο Δανιήλ, ζωηφόρον ενδυσάμενος, πάλαι τόν ως Θεόν Χαλδαίοις, δυσσεβώς νομιζόμενον, αναιρεί διά τροφής, δράκοντα κάκιστον, ιερείς τε τούς δυσμενείς, σοφώς απέκτεινε.
Θεοτοκίον
Ιλεών μοι τόν κριτήν, καί Υιόν σου Θεοτόκε Παρθένε, ταίς σαίς λιταίς γενέσθαι, εν ημέρα τής κρίσεως, λυτρωτήν τε τών δεινών, Μήτερ δυσώπησον, σοί γάρ μόνη, τά τής ελπίδος ανατίθημι.
Ο Ειρμός
«Άβυσσος αμαρτιών, καί πταισμάτων καταιγίς με ταράττει, καί πρός βυθόν βιαίως συνωθεί απογνώσεως, αλλά σύ τήν κραταιάν, χείρά μοι έκτεινον, ως τώ Πέτρω, καί εκ φθοράς με ανακάλεσαι».
Τού Αγίου Ο Ειρμός
Τόν Προφήτην Ιωνάν
Βεβαιούται ιερεύς, ο Παγκράτιος Σοφέ, μύστην ειναί σε Θεού, πεπτωκέναι γάρ αυτώ, σύ είρηκας, τόν θείον άρτον, ιερουργούντι ποτέ.
Ρωμαλέως τήν ισχύν, συμπατήσας τού δεινού, κοσμοκράτορος εν γή, νύν τρυφάς εν ουρανοίς, τά έπαθλα, τών σών αγώνων, Μάκαρ δρεπόμενος.
Ικετεύειν υπέρ σών, ευλαβών συμπολιτών, μή ελλίπης εκτενώς, Διονύσιε Χριστόν, τόν Κύριον, σέ γάρ προστάτην, πάντες κεκτήμεθα.
Θεοτοκίον
Η Παρθένος τού τεκείν, παραγίνεται σαρκί, εν Σπηλαίω Βηθλεέμ, τόν αχώρητον παντί, όν άγγελοι, μετά ποιμένων, δοξολογούσι.
Κοντάκιον
Ήχος πλ. β' Αυτόμελον
Χειρόγραφον εικόνα μή σεβασθέντες, αλλ' αγράφω ουσία θωρακισθέντες, τρισμακάριοι εν τώ σκάμματι, τού πυρός εδοξάσθητε, εν μέσω δέ φλογός, ανυποστάτου ιστάμενοι, Θεόν επεκαλείσθε, Τάχυνον ο οικτίρμων, καί σπεύσον ως ελεήμων, εις τήν βοήθειαν ημών, ότι δύνασαι βουλόμενος.
Ο Οίκος
Εκτεινόν σου τήν χείρα, ής πάλαι έλαβον πείραν Αιγύπτιοι πολεμούντες, καί Εβραίοι πολεμούμενοι, μή καταλίπης ημάς, καί καταπίη ημάς θάνατος, ο διψών ημάς, καί Σατάν ο μισών ημάς, αλλ' έγγισον ημίν, καί φείσαι τών ψυχών ημών, ως εφείσω ποτέ τών Παίδων σου, τών εν Βαβυλώνι απαύστως ανυμνούντων σε, καί βληθέντων υπέρ σού εις τήν κάμινον, καί εκ ταύτης κραυγαζόντων σοι, Τάχυνον ο οικτίρμων, καί σπεύσον ως ελεήμων, εις τήν βοήθειαν ημών, ότι δύνασαι βουλόμενος.
Κοντάκιον
Τού Αγίου Ήχος γ'
Η Παρθένος σήμερον
Εορτάζει σήμερον, τών Ζακυνθίων η πόλις, εορτήν χαρμόσυνον, σύν τή μονή τών Στροφάδων, Αίγιναν, τήν εν Κυκλάσι προσκαλουμένη, άσμασιν, αξιοχρέως συνευφημήσαι, καί φαιδρώς πανηγυρίσαι, τό κοινόν κλέος, νύν Διονύσιον.
Τού Αγίου Ο Οίκος
Σιγησάτωσαν, ήδη σιγησάτωσαν οι μέχρι δεύρο σφαλερώς λέγοντες, μή είναι τή θεοσώστω Ζακύνθω τόν οικείον προστάτην, καί πρός Θεόν πρέσβυν θερμότατον, καθά καί εν πολλαίς τών επισήμων πόλεων καί χωρών ορθοδόξων. Ένεστι γάρ καί μάλα καλώς ο σεπτός εν Ιεράρχαις Διονύσιος, ο θαυμαστός Αιγίνης πρόεδρος, ταύτης δέ γόνος ευκλεής καί θρέμμα αξιέπαινον. Ουκέτι λοιπόν ζηλοί Ζάκυνθος η ευδαίμων Κεφαλληνίαν καί Κέρκυραν, τάς φίλας γείτονας, διά τό αυτάς μέγα σεμνήνεσθαι επί τοίς θείοις καί ιεροίς λειψάνοις Γερασίμου τε καί Σπυρίδωνος, αλλοδαποίς τυγχάνουσιν, αλλ' εκείνας μέν προσφιλώς συγκαλείται πρός φαιδράν πανήγυριν τού ιδίου αυτόχθονος, ώσπερ δή καί προσφόρως τήν εν Κυκλάσι προσφωνεί Αίγιναν, σύν τή πανσέπτω τών Στροφάδων Μονή, τή τό θείον καί ιερόν αυτού σκήνος ευτυχώς θησαυρισάση, τού αξίως ευφημήσαι καί φαιδρώς πανηγυρίσαι, τό κοινόν κλέος, νύν Διονύσιον.
Συναξάριον
Τή ΙΖ' τού αυτού μηνός, Μνήμη τών Αγίων τριών Παίδων, καί Δανιήλ τού Προφήτου.
Στίχοι
Ύπαρ, Θεέ, βλέπει σε νύν επί θρόνου,
Τμηθείς Δανιήλ, ουκ όναρ καθώς πάλαι.
Εί μή θανείν τρείς Παίδες ήρων εκτόπως,
Ως τού πυρός πρίν, ήρχον άν καί τού ξίφους.
Εβδομάτη δεκάτη Δανιήλ τάμον, ός βλέπει μέλλον.
Τή αυτή ημέρα, Μνήμη τού εν Αγίοις Πατρός ημών Διονυσίου τού νέου, Αρχιεπισκόπου Αιγίνης, τού εκ τής νήσου Ζακύνθου.
Στίχοι
Έχει μέν η γή σώμα Διονυσίου
Νέου, Πόλος δέ τούδε τήν ψυχήν φέρει.
Εβδομάτη δεκάτη θάνεν, Διονύσιος ο κλεινός.
Τή αυτή ημέρα, Μνήμη τών Αγίων Μαρτύρων, Πατερμουθίου, Κόπρι καί Αλεξάνδρου, μαρτυρησάντων επί Ιουλιανού τού παραβάτου, Καί Μνήμη τού Οσίου καί αειμνήστου ομολογητού Δουναλέ, τού μετονομασθέντος Στεφάνου.
Στίχοι
Στολαίς Στέφανος αρετών εστεμμένος,
Λαμπρός τις ήκει πρός στεφάνους τούς άνω.
Τή αυτή ημέρα, Μνήμη τού Αγίου Μάρτυρος Ιάχκου.
Στίχοι
Ίακχε, κρατύνθητι, καί τμηθείς κάραν,
Τμηθείσαν εγγράφηθι, καί στέφου κάραν.
Ταίς αυτών αγίαις πρεσβείαις ο Θεός, ελέησον καί σώσον ημάς. Αμήν.
Τού Προφήτου
Ωδή ζ'
«Παίδες Εβραίων εν καμίνω, κατεπάτησαν τήν φλόγα θαρσαλέως, καί εις δρόσον τό πύρ μετέβαλον βοώντες, Ευλογητός εί Κύριε, ο Θεός είς τούς αιώνας».
Νόμω Προφήτα πεφραγμένος, ουκ ηνέσχου τού χρανθήναι παρανόμως, αλλ' ενθέως τόν νούν λαμπόμενος εβόας, Ευλογητός εί Κύριε, ο Θεός εις τούς αιώνας.
Πάντας εκπλήττει σου τό θαύμα, ως Προφήτη γάρ Προφήτης σοι παρέστη, μεταρσίως τροφήν, κομίζων σοι καί μέλπων, Ευλογητός εί Κύριε, ο Θεός εις τούς αιώνας.
Ένδον τού λάκκου καθειργμένος, καί τοίς λέουσι πρός βρώσιν τεθειμένος, διεσώθης Θεού, σκεπάσαντός σε Μάκαρ, Ευλογητός εί μέλποντα, ο Θεός εις τούς αιώνας.
Θεοτοκίον
Ρείθρα αφθόνως αναβλύζεις, ιαμάτων ώ Παρθένε Θεοτόκε, Δανιήλ γάρ τρανώς, εώρακέ σε Όρος, εξ ού Σωτήρ ανέτειλεν, ο Θεός εις τούς αιώνας.
Άλλος
Παίδες θεοσεβείς εν Βαβυλώνι
Ήχος θεοφιλής εμελωδείτο, εκ μέσου πυρός τώ Παντοκράτορι, Αζαρίας γάρ θείον χορόν συστησάμενος, τήν ωδήν σύν τούτοις ανέμελπεν, Ευλογητός ο Θεός, ο τών Πατέρων ημών.
Λύρα Νεανιών εθεολόγει, τόν πάντων Θεόν καί παντοκράτορα, τόν αυτοίς εν καμίνω τρανώς οπτανόμενον, καί ωδήν ανέμελπον λέγοντες, Ευλογητός ο Θεός, ο τών Πατέρων ημών.
Τρείς τούς εν τή καμίνω βεβλημένους, ειδώς ο κρατών ως εθεάσατο, τού τετάρτου τήν θέαν, Υιόν προηγόρευσε, τού Θεού καί πάσιν ετράνωσεν, Ευλογητός εκβοών, ο τών Πατέρων Θεός.
Θεοτοκίον
Έχων λελαμπρυσμένον θεία αίγλη, τόν νούν Δανιήλ Θεομακάριστε, τής Παρθένου τόν τόκον, σαφώς προτεθέασαι, μυστικαίς εικόσι μορφούμενον, Ευλογητός εκβοών, ο τών Πατέρων Θεός.
Τού Αγίου Ο Ειρμός
Η κάμινος Σωτήρ εδροσίζετο
Λύει αυχμόν ταίς σαίς παρακλήσεσι, καί καρποφόρον ο Κύριος, εκπέμπει ουρανόθεν, παραδόξως τή τών Στροφάδων μονή.
Ου μόνον ζώντα μάκαρ σε Κύριος, αλλά καί μετά τέλος επλούτισε, θαύμασι παμποικίλοις, ως πιστόν αυτού θεράποντα.
Πληθύς η τών ακρίδων η φθείρουσα, Στροφάδων τής μονής τά γεννήματα, ευχή σου δραπετεύει, καί βυθώ καταποντίζεται.
Θεοτοκίον
Αι μάγοι τώ αστέρι επόμενοι, σύν δώροις Περσικοίς παραγίνονται, άνακτα προσκυνήσαι, τεχθησόμενον Παρθένω μητρί.
Τού Προφήτου
Ωδή η'
«Οι θεορρήμονες παίδες εν τή καμίνω, σύν τώ πυρί καί τήν πλάνην, καταπατούντες υπέψαλλον, Ευλογείτε τά έργα Κυρίου τόν Κύριον».
Ιεροφάντωρ εδείχθης ώ προφήτα, καί πρακτική θεωρία, τοίς ασωμάτοις συνέψαλλες, Ευλογείτε τά έργα Κυρίου τόν Κύριον.
Σέ παμμακάριστε πάντες ευφημούμεν, καί τή σεπτή πανηγύρει, σού γεγηθότες κραυγάζομεν, Ευλογείτε τά έργα Κυρίου τόν Κύριον.
Θεοτοκίον
Τήν υπερθαύμαστον Κόρην θεηγόρε, τυπικοίς εν συμβόλοις, κατανοήσας εκραύγαζες, Ευλογείτε τά έργα Κυρίου τόν Κύριον.
Τών Αγίων Παίδων
Επταπλασίως κάμινον
Τήν Αβραάμ ευγένειαν, διασώζειν σπουδάζοντες, τήν οικειοτάτην, πρός αυτόν εκτήσασθε, κρηπίδα τής πίστεως, καί τής ελπίδος όσιοι, καί υπομονήν, καί πειρασμών καρτερίαν, βοώντες ανενδότως, Ιερείς ευλογείτε, λαός υπερυψούτε, Χριστόν εις τούς αιώνας.
Οι ως φωστήρες λάμποντες, καί τήν γήν ουρανώσαντες, καί τής ευσεβείας, φωτισμώ πυρσεύοντες, παγκόσμιον στήσαντες, χοροστασίαν άδουσι, σοί τώ ευεργέτη καί Δεσπότη τών όλων, οι Παίδες ευλογείτε, Ιερείς ανυμνείτε, λαός υπερυψούτε, εις πάντας τούς αιώνας.
Νεανικώς οι σβέσαντες, επηρμένην τήν κάμινον, καί τάς τών λεόντων, ακωκάς πεδήσαντες, Δαυίδ οι απόγονοι, νύν γεγηθότες, ψάλλουσι, Τόν εκ πειρασμών, εκσεσωκότα Δεσπότην, οι Παίδες ευλογείτε, Ιερείς ανυμνείτε, λαός υπερυψούτε, εις παντας τούς αιώνας.
Θεοτοκίον
Μυσταγωγείται Πάναγνε, Δανιήλ ο σοφώτατος, καί προζωγραφούσι, Παίδες τρείς τήν γέννησιν, τήν σήν οι θεόφρονες, διά συμβόλων βλέποντες, τόν εκ τής γαστρός σου, προελθόντα, αφράστως, όν Παίδες ευλογούσιν, Ιερείς ανυμνούσι, λαοί υπερυψούσιν, εις πάντας τούς αιώνας.
Ο Ειρμός
«Επταπλασίως κάμινον, τών Χαλδαίων ο τύραννος, τοίς θεοσεβέσιν, εμμανώς εξέκαυσε, δυνάμει δέ κρείττονι, περισωθέντας τούτους ιδών, τόν Δημιουργόν καί Λυτρωτήν ανεβόα, οι Παίδες ευλογείτε, Ιερείς ανυμνείτε, λαός υπερυψούτε, εις πάντας τούς αιώνας».
Τού Αγίου Ο Ειρμός
Όν φρίττουσιν Άγγελοι
Υμνούντές σε Άγιε ζεούση τή ψυχή, κινδύνων απάλλαξον παντοίων σαίς λιταίς, βραβεύων τοίς πάσιν εν τώ βίω τώ νύν, τά πρός σωτηρίαν, αιτήματα τρισμάκαρ.
Λευχείμονας θύτας μέν, εδόκει Δανιήλ, οράν παριστάναι σοι καθ' ύπαρ εναργώς, όθεν αδιστάκτω ωμολόγει φθογγή, άγιόν σε είναι, Διονύσιε μάκαρ.
Ορά εν οράματι σέ Πάτερ τις γυνή, αυτή τέξειν φάσκοντα, υιόν ως ευλαβώς ητήσατο, συλλαβούσα ταχύ, άρσεν τέκνον τίκτει, ως η επαγγελία.
Θεοτοκίον
Υιόν μήτηρ άναδρος εγγίζει τού τεκείν, καί μάγοι πορεύονται, εκ χώρας τών Περσών, αυτόν προσκυνήσαι ως Θεόν τού παντός, εΙκαί βροτωθέντα, όρώσιν εν σπηλαίω.
Τού Προφήτου
Ωδή θ'
«Κυρίως Θεοτόκον, σέ ομολογούμεν, οι διά σού σεσωσμένοι Παρθένε Αγνή, σύν Ασωμάτοις χορείαις, σέ μεγαλύνοντες».
Εδρέψω σου τών πόνων, τάς επικαρπίας, εν ουρανοίς σύν Προφήταις χορεύων αεί, περί τόν ύψιστον θρόνον, τού Παντοκράτορος.
Φωτί τώ τρισηλίω, νύν στεφανηφόρος, τών εφετών ακροτάτω παρίσταται, ταίς ασωμάτων χορείαις, συναγαλλομενος.
Θεοτοκίον
Ωραίόν σου τό κάλλος, ού νύν απολαύεις, τήν γάρ πανύμνητον Κόρην, Προφήτα σοφέ, διά συμβόλων μηνύειν, πάσαν ηξίωσαι.
Τών Αγίων Παίδων
Ο αυτός
Εφθάσατε τό τέλος, τό πεποθημένον, καί ορεκτών ακροτάτω παρέστητε, εν ουρανίοις θαλάμοις, Παίδες πανόλβιοι.
Γηθόμενοι τό δράγμα, τής μετά δακρύων, καλής υμών γεωργίας κομίζεσθε, τής αφθαρσίας τόν στάχυν, καρποφορήσαντες.
Ανέτειλε λαμπρότης, νύν υμίν αξίως, καί ευφροσύνη καρδίας εξήνθησεν, ένθεν απέδρα γάρ λύπη, κατεσκηνώσατε.
Θεοτοκίον
Νομήν τήν τού θανάτου, έστησας Παρθένε, τόν ζωοδότην τεκούσα καί Κύριον, ζωοποιούντα τούς πίστει σέ μεγαλύνοντας.
Ο Ειρμός
«Κυρίως Θεοτόκον, σέ ομολογούμεν, οι διά σού σεσωσμένοι Παρθένε Αγνή, σύν Ασωμάτοις χορείαις σέ μεγαλύνοντες».
Τού Αγίου Ο Ειρμός
Τήν Ζωοδόχον πηγήν
Κλέος Ζακύνθου σοφέ Διονύσιε, φρουρείν ημάς μή ελλίπης απήμονας, ταίς πρός τόν Δεσπότην σου ιεραίς δεήσεσιν, εκ πάσης νόσου, κακώσεως καί βλάβης, σέ γάρ προστάτην θερμόν πεπλουτήκαμεν.
Ρήματι σώ αλιείς υπακούσαντες, πληθύν ιχθύων ευθύς εσαγήνευσαν, καί ορώντες έφριξαν, πώς καί φύσις άλογος, τώ σώ υπείξε κε λεύσματι, διόπερ δούλον Θεού σε επέγνωκαν γνήσιον.
Πάντων βροτών εμαυτόν οίδα χείρονα, καί γάρ αισχρώς τήν ζωήν εδαπάνησα, όθεν μοι, τολμήσαντι ύμνους προσενέγκαι σοι, σύγγνωθι Πάτερ καί δίδου σαίς πρεσβείαις καλώς βιώσαι, ζωής τό υπόλοιπον.
Θεοτοκίον
Τόν εκ πατρός μέν αμήτορα πέλοντα, δίχα πατρός η Παρθένος επείγεται, τού τεκείν ως νήπιον, ούπερ τήν γενέθλιον ημέραν πάντες εύξωμεθα προθύμως, αξιωθήναι ιδείν, αγνοίς όμμασι.
Εξαποστειλάριον
Τοίς μαθηταίς συνέλθωμεν
Ο εν Προφήταις μέγιστος, Δανιήλ νύν τιμάσθω, Χριστόν γάρ τόν Θεόν ημών, είδε λίθον τμηθέντα, άνευ χειρών από Όρους, τής Αγνής Θεοτόκου, Σύν τούτω ευφημείσθωσαν, καί οι τρείς Παίδες, ούς περ, σώζει πυρός, αβλαβείς καμίνου τύπος Παρθένου, ο θείος καί απόρρητος, δι' ού σέσωσται κόσμος.
Δόξα... Τού Αγίου
Γυναίκες ακουτίσθητε
Η Ζάκυνθος καί Αίγινα, καί η Στροφάδων άπασα, ομήγυρις μοναζόντων, αξίως ανευφημούσι, τόν θείον Διονύσιον, κλεινόν κοινόν υπέρμαχον, φωστήρα τόν εκλάμποντα, θαυματουργίαις τοίς πάσι, θερμώς αυτόν καλουμένοις.
Καί νύν... Προεόρτιον όμοιον
Η Οικουμένη χόρευε, ακουτισθείσα σύμπασα, δόξασον μετ' Αγγέλων, καί αγραυλούντων ποιμένων, Θεόν τόν τεχθησόμενον, εν Βηθλεέμ ως νήπιον, δι' οίκτον πρός τόν άνθρωπον, όν έπλασε κατ εικόνα, καί εγερεί πεπτωκότα.
Εις τόν Στίχον τών Αίνων, Στιχηρά Προσόμοια.
Ήχος β' Οίκος τού Ευφραθά
Δεύτε τήν Δανιήλ, τριών τε Παίδων μνήμην, τελέσωμεν υμνούντες, τήν τούτων πολιτείαν, δι ής εμεγαλύνθησαν.
Στίχ. Θαυμαστός ο Θεός έν τοίς Αγίοις αυτού.
Λάκκω κατακλεισθείς, θηρσί συνωκισμένος, Δανιήλ ο Προφήτης, αμέτοχος τής τούτων, εδείκνυτο κακώσεως.
Καί δύο τού Αγίου
Ήχος δ'
Ως γενναίον εν Μάρτυσι
Στίχ. Τοίς Αγίοις τοίς εν τή γή αυτού.
Κατά χρέος συνέλθωμεν, τής Ζακύνθου οι έκγονοι, εορτήν πανίερον εορτάζοντες, πνευματικώςαγαλλόμενοι, ως άφθαρτον άσυλον, ευσεβείας θησαυρόν, κεκτημένοι πολύτιμον, εν πατρώα γή, διό ύμνους προπέμψωμεν Κυρίω, τώ ημίν δωρησαμένω, πλούτον πολύολβον άνωθεν.
Στίχ. οι Ιερείς σου Κύριε ενδύσονται.
Θησαυρός όν κεκτήμεθα, Διονύσιος πέφυκε, τής Ζακύνθου βλάστημα Ιερώτατον, διό συμφώνως Ζακύνθιοι, αυτώ εκβοήσωμεν, χαίρε δόξα καί τιμή, τής πατρίδος πολύδοξε, Διονύσιε, χαίρε στήριγμα στέφος ευπατρίδων, χαίρε σκέπη ορθοδόξων, τών εκτελούντων τήν μνήμην σου.
Δόξα... Ήχος β'
Πνευματικώς ημάς πιστοί συνήγαγε σήμερον, ο Προφήτης Δανιήλ, καί τράπεζαν προτίθησιν αρετών δαψιλώς, πλουσίοις καί πένησι, καί ξένοις καί αυτόχθοσι, καί κρατήρα νοητόν, προχέοντα νάμα ευσεβείας, καί ευφραίνοντα καρδίας πιστών, καί Πνεύματος Αγίου χάριν παρέχοντα, Ούτος γάρ ο προφήτης, ο φανότατος λύχνος, ο λάμψας εν τώ κόσμω, τά σεβάσματα πάντα τών Ασσυρίων καθείλε, καί θηρών ατιθάσων στόματα έφραξε, σύν τούτω καί οι τρείς Παίδες ευφημείσθωσαν, ού χρυσοί τή φύσει όντες, χρυσίου δέ δοκιμώτεροι δεικνύμενοι, ου γάρ εχώνευσεν αυτούς τό πύρ τής καμίνου, αλλ' εφύλαξεν ακεραίους, ούς νάφθα καί πίσσα καί κληματίδες έστεψαν, ο δέ αγαγων ημάς, εις τήν περίοδον τού χρόνου Κύριος, αξιώσαι ημάς φθάσαι, καί επί τήν κυρίαν, καί σεβασμίαν ημέραν τών γενεθλίων Χριστού, τού παρέχοντος ημίν ταίς αυτών ικεσίαις, ιλασμόν αμαρτιών, καί τό μέγα έλεος.
Ει δέ βούλει, λέγε Δοξαστικόν τού Αγίου.
Δόξα... Ήχος πλ. δ'
Εορτήν χαρμόσυνον εορτάζει σήμερον Ζάκυνθος, ώ φιλέορτοι, ιεράρχου καινού μνήμην τελούσα, Διονυσίου τού εξ αυτής ανατείλαντος, καί συγκαλείται τάς φίλας πόλεις καί νήσους, τάς γείτονας, Κεφαλληνίαν καί Κέρκυραν, τήν μέν ως εν τοίς άλλοις οίς κέκτηται, Σπυρίδωνα αυχούσαν τόν πολυθαύμαστον, τήν δέ, ως τόν θαυματουργόν πλουτούσα νέον Γεράσιμον, συνευφρανθήναι πνευματικώς, καί πανηγυρίσαι θεοπρεπώς, μεθ' ών καί ημείς ψάλλοντες είπωμεν, ο εν αγίοις θαυμαστός Κύριος, ταίς αυτών ικεσίαις, τά επί γής τών Ορθοδόξων συστήματα, εκ παντοίων κινδύνων λύτρωσαι, καί τής ουρανίου βασιλείας αξίωσον ως φιλάνθρωπος.
Καί νύν... Ο αυτός Προεόρτιον
Βηθλεέμ ετοιμάζου, ευτρεπίζου η φάτνη, τό σπήλαιον δεχέσθω, η αλήθεια ήλθεν, η σκιά παρέδραμε, καί Θεός ανθρώποις εκ Παρθένου πεφανέρωται, μορφωθείς τό καθ' ημάς, καί Θεώσας τό πρόσλημμα, διό Αδάμ ανανεούται, σύν τή Εύα κράζοντες επί γής ευδοκία επεφάνη, σώσαι τό γένος ημών.
Δοξολογία μεγάλη, καί Απόλυσις.
Μεγαλυνάριον τού Αγίου
Χαίροις τής Ζακύνθου γόνος λαμπρός, πρόεδρος Αιγίνης, καί Στροφάδων μέγας φρουρός, χαίροις Εκκλησίας, φωστήρ νέος τρισμάκαρ, αρχιερέων κλέος ώ Διονύσιε.